• Als de piraten een superieur schip bezaten, konden ze ieder te veroveren schip met hun vuurkracht confronteren en kreupel maken. Het "slachtoffer" werd zo tot een snelle overgave gedwongen.
• In werkelijkheid bezaten de piraten zelden betere schepen dan hun slachtoffers. Vaak moesten ze het hebben van hun kleinere, zeer wendbare schepen met lichte bewapening.
• De piraten pleegden vaak verrassingsaanvallen, dus snel aan boord, grijpen wat je grijpen kunt en weer van boord.
• Regelmatig waren de piraten in de minderheid maar door hun angstaanjagende optreden, waren hun slachtoffers verlamd van schrik, zodat zij vrijwel hun gang konden gaan.
• De buit bestond vaak uit goud en zilver, sieraden, stof, tabak, alcolhol, gereedschap, wapens, kaarsen, zeilen, huishoudelijke artikelen en soms slaven.
• Een deel van de buit (lees: geld) was nodig om het schip te onderhouden en voedsel/drank te kopen voor de bemanning. De rest van de buit ging op aan vrouwen, feesten en drank.
• Meestal werden artsen** en timmerlieden gedwongen zich bij de piraten aan te sluiten.
• Piraten droegen veel wapens met zich mee. Klik hier voor meer informatie erover. Tevens gebruikten ze granaten en stinkpotten. De eerste was een glazen of stenen potje gevuld met buskruit die ze lieten ontploffen. De tweede was een stenen potje wat brandend zwavel bevatte. De rook hieruit benam de bemanning de adem en deed hun ogen branden.

** De gevolgen van deze gevechten/de oorlog konden heel erg zijn; infecties, amputaties en overlijden. Er waren geen of weinig medische instrumenten en soms geen medische kennis aan boord. Verbrijzelde ledematen werden afgebonden en zonder verdoving afgezaagd. De stomp werd dichtgeschroeid. En dan maar hopen dat er op zo'n vies schip geen infectie ontstond. De Franse zeerover Francois le Clerk verloor op deze wijze zijn been, maar overleefde. Hij had zich een houten been laten aanmeten en kreeg daardoor zijn bijnaam: Jambe de bois (houten been).